×

នំ​ប្រពៃណី​ប្រាំបី​មុខ​ដែល​ខ្មែរ​និយម​យក​ទៅ​វត្ត​រដូវ​ភ្ជុំ​

TRAVEL & LIVING 4 weeks ago
 
 

​            ​១​.​ ​នំអន្សម​ ​
​នំ​ធ្វើ​ដោយ​អង្ករដំណើប​ខ្ចប់​ដោយ​ស្លឹក​ស្រស់​ ​(​តាមធម្មតា​ច្រើន​ប្រើ​ស្លឹកចេក​)​ ​មាន​រាង​ ​មូល​ស្មើ​ចុង​ស្មើដើម​ ​ចម្អិន​ដោយ​ស្ងោរ​ឬ​អាំង​ក៏​មាន​។​ ​អន្សម​មាន​ច្រើន​ប្រភេទ​គឺ​ ​«​អន្សមចេក​»​ ​អន្សម​ដាក់​ចេកណាំវ៉ា​ទុំ​ទាំងមូល​ ​ជា​ស្នូល​។​ ​«​អន្សមជ្រូក​»​ ​អន្សម​ដាក់​សាច់​ជ្រូក​ជា​ស្នូល​។​ ​បើ​តាម​សាសនា​ព្រាហ្មណ៍​ ​នំអន្សមចេក​ ​ឬ​ ​អន្សម​ ​ជ្រូក​ ​ជា​និមិត្តរូប​តំណាង​ភេទប្រុស​ ​ឬ​ ​សិវលិង្គ​ ​ឬ​ ​លិង្គព្រះឥសូរ​ ​ដែល​ខ្មែរ​ធ្លាប់​គោរព​បូជា​តាំងពី​ព្រេងនាយ​ ​ជាប់​ជា​ទំនៀមទម្លាប់​តរៀងមក​។​ ​ទោះបីជា​សព្វថ្ងៃ​នេះ​ ​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ជាគោល​ ​ក៏​ខ្មែរ​នៅតែ​មិន​ចោល​ទំនៀម​វេច​អន្សម​នោះ​ដែរ​ឧទ្ទិស​ដល់​ទេវៈ​ក្នុង​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា​ដែរ។​ ​

​            ​២​.​ ​នំគម​ ​
​នំ​ម្យ៉ាង​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​ខ្នងគម​ ​ធ្វើ​ពី​ម្សៅដំណើប​មាន​ស្នូល​ដូង​ ​ឬ​ ​ស្នូល​សណ្តែក​ ​ស្បាត់​ ​ស្ករ​ខ្ចប់​ដោយ​ស្លឹក​ ​ចម្អិន​ដោយ​ចំហុយ​។​ ​ក្នុង​ជំនឿ​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា​ ​នំគម​ជា​នំ​មង្គល​ ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ភាពត្រជាក់​ត្រជុំ​ ​(​តំណាង​ភេទ​ស្រី​ ​ឬ​ ​តំណាង​យោនី​នាង​ឧមា​ ​មហេសី​ព្រះសិវៈ​)​ ​និង​ ​ការបន្តពូជ​ពង្ស​វង្សត្រកូល​ប្រកបដោយ​ភាព​សុខ​ ​ដុ​មរ​មនា​ ​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការបង្កើត​លោក​ ​ជា​ដៃគូ​នឹង​នំអន្សម​ដែល​តំណាង​ភេទប្រុស​ ​ឬ​ ​តំណាង​សិវលិង្គ។​ ​

​            ៣​.​ ​នំបត់
​នំ​មង្គល​ប្រពៃណី​មួយ​បែប​ទៀត​ដែល​ប្រជាជន​ខ្មែរ​និយម​ធ្វើ​រួម​ជាមួយ​នំគម​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ ​ពិធី​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ ​ពិធីបុណ្យ​ទាន​ផ្សេង​ៗ​ ​និង​ ​យក​ទៅ​វត្ត​ក្នុង​ពិធីបុណ្យ​កាន់បិណ្ឌ​និង​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ជា​រៀងរាល់​ ​ឆ្នាំ​។​ ​បើ​តាម​សាសនា​ព្រាហ្មណ៍​ ​នំបត់​ជា​និមិត្តរូប​តំណាង​ព្រះធរណី​ ​ឬ​ ​ព្រះ​ម៉ែ​គង្ហីង​។​ ​នំ​នេះ​ងាយស្រួល​ធ្វើ​ ​ព្រោះ​គ្រាន់តែ​ស្ងោ​រស​ណ្តែ​កលុញ​ជា​រាង​មូល​ធ្វើជា​ស្នូល​ហើយ​ដាក់​ស្នូល​លើ​ស្លឹក​។​បន្ទាប់មក​ដួស​ម្សៅ​ដាក់​ ​ពីលើ​ ​រួច​ខ្ចប់​ជា​រាងបួនជ្រុង​ ​តម្រៀប​លើ​ជាល​ដាក់​ចំហុយ​ឲ្យ​ឆ្អិន​ជាការស្រេច។​ ​

​            ៤​.​ ​នំជាល​ ​
​នំ​មួយ​ប្រភេទ​ច្រើន​ធ្វើ​ពី​ម្សៅដំណើប​លាយ​ស្ករ​ដាក់​ក្នុង​ជា​លតូចៗ​ដែល​ទ្រាប់​ស្លឹកចេក​នៅ​បាត​និង​នៅ​រង្វង់​ជុំវិញ​ថាស​ ​ចម្អិន​ដោយ​ចំហុយ​។​ ​គេ​អាច​ទុក​នំ​នេះ​បាន​យូរថ្ងៃ​ ​ដោយ​គ្រាន់តែ​ហាល​កម្តៅថ្ងៃ​ ​និង​ ​ទុក​នៅ​ទី​ ​កន្លែង​ស្ងួត​។​ ​នំ​នេះ​ជា​ប្រភេទ​នំ​សាមញ្ញ​បំផុត​ ​គ្រាន់តែ​ជា​នំ​ម្សៅ​អង្ករ​ដែល​មាន​រសជាតិ​ផ្អែម​ឡែម​ៗ​។​ ​មូល​ ​ហេតុ​បាន​ជា​គេ​ហៅ​វា​ថា​ ​នំជាល​ ​ព្រោះ​នំ​នេះ​អាច​រក្សាទុក​បាន​រយៈពេល​យូរ​រហូត​រាប់​ខែ​ ​ដោយ​ទុកចោល​ ​ក្នុង​ជាល​។​ ​នៅ​ជំនាន់​បុរាណ​ ​គេ​ប្រើ​កន្ទោង​ស្លឹកចេក​សម្រាប់​ចាក់​ម្សៅ​ចំហុយ​ ​ប៉ុន្តែ​សព្វថ្ងៃ​គេ​អាច​ច្រក​ម្សៅ​ចូល​ថង់​ ​រួច​យក​កៅស៊ូ​ចង​មាត់​ឲ្យ​ជិត​យក​ទៅ​ចំហុយ​។​ ​នៅពេល​គេ​ទុកចោល​យូរ​ ​គេ​ច្រើន​យក​វា​ទៅ​ចៀន​ ​ខ្លាញ់​ដើម្បី​ទទួលទាន​។​ ​

​            ៥​.​ ​នំត្នោត​អង្ករ​ ​
​នំ​ខ្មែរ​បុរាណ​មួយ​ប្រភេទ​ដែល​សព្វថ្ងៃ​នេះ​នៅ​មាន​អ្នកធ្វើ​តាម​តំបន់​សម្រាប់​ឱកាស​ពិធីបុណ្យ​កាន់បិណ្ឌ​និង​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ជាពិសេស​ខាង​ខេត្តព្រៃវែង​និង​ខេត្តស្វាយរៀង​។​ ​នំ​នេះ​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​អន្សម​បន្តិច​ ​អាកោត្នោត​បន្តិច​ ​ត្រង់ថា​គេ​វេច​ជា​រាង​អន្សម​ដោយ​ប្រើ​ស្លឹកចេក​ ​ប៉ុន្តែ​គេ​ប្រើ​ត្នោត​ទុំ​ជា​គ្រឿងផ្សំ​ចំបង​ដូច​នំអាកោត្នោត​ដែរ​ ​ខុសគ្នា​ត្រង់​អាកោត្នោត​ប្រើ​អង្ករខ្សាយ​ ​រី​ឯ​នំត្នោត​អង្ករ​ប្រើ​អង្ករដំណើប​វិញ​។​ ​ចំពោះ​វិធី​ធ្វើ​ ​អ្នកស្រុក​ត្រូវ​យក​សាច់​ផ្លែ​ត្នោត​ទុំ​ឈូស​ហើយ​ត្រង​យក​ទឹក​ផ្លែ​ត្នោត​ទុំ​នោះ​មក​លាយ​នឹង​ស្ករត្នោត​កូរ​ឲ្យ​រមួត​សព្វ​ ​ទើប​ចាក់​សាច់ដូង​កោស​រួច​កូរ​ឲ្យ​សព្វ​ម្តង​ទៀត​ទើប​យក​ទៅ​ស្ងោរ​។​ ​

​            ៦​.​ ​នំច័ក្កច័ន​ ​
​នំ​ស្រស់​មួយ​យ៉ាង​ជា​ពពួក​នំកូរ​ ​មាន​ស្រទាប់​ត​ម្រួ​តៗ​គ្នា​ ​ចម្រុះ​សម្បុរ​ផ្សេង​ៗ​ ​ដែល​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ក្មេង​ចាស់​ប្រុសស្រី​ស្គាល់​ច្បាស់​ទូទាំង​ប្រទេស​។​ ​តាមពិត​ទៅ​ ​នំច័ក្កច័ន​ត្រូវ​បាន​អ្នកភូមិ​អ្នកស្រុក​ធ្វើ​លក់​នៅ​តាម​ទីផ្សារ​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​ ​មិន​ចំពោះតែ​រដូវ​បុណ្យ​ភ្ជុំ​តែមួយ​នោះ​ទេ​ ​ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​អ្នកស្រុក​នៅ​តាម​ទី​ជនបទ​ស្រុកស្រែ​ចម្ការ​នៅតែ​និយម​យកនំ​នេះ​ទៅ​វត្តអារាម​ជា​បង្អែម​ប្រគេន​ព្រះសង្ឃ​ ​ព្រោះ​នំ​នេះ​ស្រួល​រក​នៅ​គ្រប់​ភូមិស្រុក​ ​ហើយ​មានតម្លៃ​ថោក​សមរម្យ​ ​ទោះបី​អ្នកមាន​ជីវភាព​ក្រខ្សត់​ក៏អាច​ទិញ​យក​ទៅ​វត្ត​បាន​ ​មិន​ចាំបាច់​ពិបាក​វេច​ ​ឬ​ ​កុម្ម៉ង់​អ្នកធ្វើ​ទុកមុន​ដូច​អន្សម​នោះ​ទេ​។​ ​ជាទូទៅ​ ​នំច័ក្កច័ន​មាន​ពីរ​ពណ៌​ ​គឺ​ ​ពណ៌បៃតង​ ​និង​ ​ពណ៌​ផ្កាឈូក​។​ ​

​            ៧​.​ ​នំអាកោ​
​នំ​ចំហុយ​មួយ​ប្រភេទ​ធ្វើ​ដោយ​ម្សៅខ្សាយ​លាយ​ស្ករ​ដាក់​ក្នុង​ពែង​ចំហុយ​ ​មាន​មេ​ដាក់​លាយ​ផង​ដើម្បីឲ្យ​សាច់​ឡើង​ធូរ​ៗ​។​ ​នំអាកោ​ជា​នំ​ដែល​ប្រជាជន​ខ្មែរ​និយម​ប្រើជា​បង្អែម​ក្នុង​ពិធីបុណ្យ​ទាន​នានា​តាម​បែប​ពុទ្ធសាសនា​ ​ដូចជា​ ​បុណ្យបច្ច័យបួន​ ​បុណ្យកឋិន​ទាន​ ​បុណ្យ​សង្ឃទាន​ ​បុណ្យផ្កា​សាមគ្គី​ ​និង​ ​ពិធីបួងសួង​សែនព្រេន​ ​ ​ ​ផ្សេង​ៗ​ ​នៅ​តាម​ទី​ជនបទ​។​ ​គេ​អាច​ប្រើ​វា​ជំនួស​នំបត់​ ​នំគម​ ​ដាក់​រួម​ជាមួយ​ផ្លែឈើ​ឬ​នំ​ធុង​ទៅតាម​ចំណង់​ចំណូលចិត្ត​ ​ឬ​ ​កម្រិតជីវភាព​ជាក់ស្តែង​របស់​ម្ចាស់​ទាន​។​ ​នំអាកោ​មាន​ពីរ​ពណ៌​ ​គឺ​ពណ៌ស​និង​ពណ៌​ផ្កាឈូក​ ​(​ដាក់​ល័ក្ត​)​។​ ​ដើម្បីឲ្យ​អាកោ​កាន់តែ​មានឱជារស​ ​អ្នក​អាច​រោយល្ង​ម៉ដ្ឋ​ ​និង​សាច់ដូង​កោស​រួចពី​លើ​។​

​            ៨​.​ ​ទ្រាប​
បង្អែម​ធ្វើ​ដោយ​អង្ករដំណើប​ឬ​ល្ង​ជាដើម​លាយ​នឹង​ទឹក​ស្ករ​ស្អិត​រួច​យក​មក​សង្កត់​ជា​ផែន​ៗ​:​ ​ទ្រាបលាជ​,​ ​ទ្រាបល្ង​,​ ​ទ្រាបបាយ​។​ ​នំ​ទ្រាប​មានតម្លៃ​សមរម្យ​ ​និង​ ​ងាយស្រួល​រក​ទិញ​នៅ​តាម​ទីផ្សារ​ ​ដូច​ពពួក​នំកូរ​ ​នំច័ក្កច័ន​ ​និង​ ​នំអាកោ​ ​ដែរ​ ​ទើប​ធ្វើឲ្យ​ប្រជាជន​ជាច្រើន​និយម​ជ្រើសរើស​យកនំ​នេះ​ធ្វើជា​ចង្ហាន់​រៀប​ទៅ​វត្ត​ព្រម​ជាមួយ​ចម្អាប​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​។​ ​គេ​កាត់​វា​ជា​រាងបួនជ្រុង​រៀប​ដាក់​ចានស្រាក់​ ​ហើយ​រោយល្ង​និង​សាច់ដូង​ដាក់ពីលើ​ដើម្បី​បង្កើន​រសជាតិ​។​ ​អ្នកខ្លះ​ច្នៃ​ដាក់​សាច់​ខ្នុរ​ ​ឬ​ ​លាយ​ស្លឹក​តើយ​ថែមទៀត​ដើម្បីឲ្យ​កាន់តែ​ផ្អែម​ឈ្ងុយឆ្ងាញ់​។​ ​

​Article​ ​by​ ​SRIN​ ​SOKMEAN​



SUGGESTIONS